Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...

Παραλίγο να το πιστέψω!...
Κάτι το φεγγάρι που νωχελικά γέμιζε τη ζεστή βραδιά της Κυριακής. Κάτι τα φώτα της νότιας Αθήνας που παιχνιδίζανε ανάμεσα στις καμάρες του Ηρώδειου. Κάτι τα ξανθά μαλλιά της που μοσχομύριζαν καθώς έγερνε στον ώμο μου σιγοτραγουδώντας.
Δεν ήθελε και πολύ!...
Από ώρα μ' είχε πιάσει στα βρόχια η αξεπέραστη ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη. Από ώρα μ' είχε μαγέψει η εκφραστικότητα της φωνής της Μαρίας Σουλτάτου. Από ώρα μ' είχε καθηλώσει ο διαχρονικά έφηβος Μανώλης Μητσιάς.
Όταν πια ακούστηκε -στο μπιζάρισμα- το «άπονη ζωή» και τα «μάτια βουρκωμένα», ήμουν σχεδόν σίγουρος πως από κάποια μεριά του θεάτρου, πίσω μας, ανάμεσα στις κερκίδες ή εκεί ψηλά πάνω απ' τη σκηνή, θα ξεπεταχτούν ένα τσούρμο κουλουράδες, ναύτες ή λαχειοπώλες, που με τις πολύχρωμες χορευτικές τους φιγούρες θα μας σαγηνεύσουν να κάνουμε υπομονή, ελπίζοντας πως ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός!...
Ναι!... Ήμουν έτοιμος να τους ακολουθήσω στο μοιραίο χορό τους...
Η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, απλωμένη στις τέσσερις πρώτες δεκαετίες της ζωής μου, με πήγε σε μνήμες που είχα χρόνια ν' αγγίξω. Με ταξίδεψε σε γειτονιές που είχα χρόνια να θυμηθώ. Με ξανάσμιξε με αγωνίες που νόμιζα ξεπερασμένες. Μου ξύπνησε επιθυμίες, που ήμουν βέβαιος πως ήταν ικανοποιημένες. Με πήγε και με έφερε από του Όθωνα τα χρόνια, σ' αυτόν τον κόσμο τον καλό και στην αυλή του φθινόπωρου. Μ' έκανε ν' αναλογιστώ για μια ακόμα φορά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα κι ότι το φιλότιμο δε φτάνει για να πάει κανείς μπροστά.

«Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός.

Κάντε υπομονή μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά...»

Τραγουδούσα αφημένος στα βήματα της φωνής του πλήθους κι εκεί ένοιωσα αίφνης έναν κόμπο να μου κλείνει το λαρύγγι. Μια αόρατη θηλιά άρπαξε να πνίγει τους στίχους, να καρυδώνει τις λέξεις... Και δεν ήταν που η κυρία από πίσω μου στρίγκλιζε παράφωνα. Δεν ήταν που λίγο πιο κάτω, ξεχώρισα στα επίσημα θεωρεία, ότι σιγοτραγούδαγαν διακριτικά τους ίδιους στίχους τραπεζίτες, πολιτικοί, εκδότες, μεγαλοδικηγόροι κι άλλοι επώνυμοι. Δεν ήταν που κάποιοι παραδίπλα κουτρουβαλούσανε τις σκάλες βιαστικά για να προφτάσουν -προφανώς- το τελευταίο...
Ήταν, που ένοιωσα πως φεύγει μέρα τη μέρα κι δική μου η γενιά, συντροφιά με τα τραγούδια της περασμένης μέρας, αρκούμενη -πιο νωχελικά ίσως απ' την προηγούμενη- στο να κάνει υπομονή...
Ευτυχώς!... Αυτή τη φορά οι χορευτές δε βγήκαν!...

2 σχόλια:

  1. ΣΧΟΛΙΑ: 11
    # Νατάσα Ζαχαροπούλου στις 14/07/2008, 06:22 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    ἔνιωσα τόν κόμπο σου...
    # The_Rock στις 14/07/2008, 06:28 μμ
    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...
    Ήμουν και εγώ εκεί κοντά φίλε μου, αλλά δυστυχώς το μυαλό μου περισσότερο ταξίδευε σε κάποια "άλλα" ψεύτικα λόγια και μεγάλα που αποδείχτηκαν λόγια προδοσίας και υποκρισίας... Θα ΄θελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα χτες το βράδυ αλλά δυστυχώς δεν ήταν... Έστω και έτσι ήταν όμορφα και ξέφυγα λίγο από τις σκέψεις που με βασανίζουν τις τελευταίες μέρες... Κάνουμε υπομονή και συνεχίζουμε... που ξέρεις μπορεί αυτή η λεμονιά να ανθίσει τελικά στη γειτονιά...
    # VOUDAS στις 14/07/2008, 06:48 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    @Νατάσα: Νομίζω, πως τέτοιες στιγμές, που ξεφεύγεις μπορείς να διακρίνεις πιο καθαρά τα πράγματα. Πώς να λύσουμε τον κόμπο είναι το ζητούμενο... 'Η είναι γόρδιος, οπότε... @Rock: Καλώς τα μάτια μας τα δυο κι ας είναι... βουρκωμένα [που λέει το τραγούδι] !!!! Όπου ταιριάζει, αν θες, το αφιερώνεις... "Γεια σου χαρά σου Βενετιά/βγήκα σε θάλασσα πλατιά/κι απ' το κατάρτι το ψηλό/τον άνεμο παρακαλώ/ Φύσα αεράκι φύσα με/μη χαμηλώνεις ίσαμε/ να δω στην Κρήτη μια κορφή/ που έχω μανούλα κι αδελφή"....
    # gpoint στις 14/07/2008, 08:02 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    Ο Ξαρχάκος πάντοτε έκανε καλή δουλειά στο χώρο της μουσικής. Τυχερός που παραβρέθηκες.
    # Αίγλη στις 14/07/2008, 08:36 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    Αναπόφευκτα γινόμαστε χτες. Αφήνουμε το παρόν στους επόμενους. Αλλά, καλέ μου βούδα, αυτή είναι η καλύτερη ώρα. Η ανάγκη μας γι' απομυθοποίηση έχει πια χορτάσει. Ό,τι γκρεμίσαμε στους καιρούς της έντρομης νιότης γκρεμίστηκε. Κι ο χώρος είναι ελεύθερος. Κι εμείς πια ξέρουμε και μπορούμε να χτίσουμε το καινούργιο απ' την αρχή ολοκαίνουργο.
    # apologiaprosuavita στις 15/07/2008, 07:03 πμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    Επ! πού είσ' εσύ? Φεστιβαλιζόμαστε βλέπω. Καλά κάνουμε. Η λεμονιά της Καυκάσου άνθισε την άνοιξη και τώρα έχει 4 μικρά λεμονάκια πράσινα. Ο κόμπος είναι άσκηση που πρέπει να την κάνεις τακτικά σαν τους κοιλιακούς. Εγώ όταν θέλω να κάνω την άσκηση "κόμπος" βάζω τον Επιτάφιο του ΜΘ. Καμιά φορά και τη Ρεζέρβα του ΔΣ. Φιλιά πολλά
    # PINK FISH στις 15/07/2008, 08:49 πμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    To βιντεάκι είναι από τη "Μοντέρνα Σταχτοπούτα" ε? Ωραίο τραγούδι, κάποιοι θα το πουν ελαφρό, αλλά δεν είναι...Η μια γενιά φεύγει, αλλά έρχεται μια άλλη. Και η γενιά που φεύγει δεν εξαφανίζεται. Απλά κάνει λίγο πισω, να φανουν και οι νεότεροι, έτσι δεν είναι? Χαιρετώ σε
    # VOUDAS στις 15/07/2008, 09:13 πμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    @gpoint: 'Εχει ευτυχήσει να συνθέσει τραγούδια με στίχους Γκάτσου, Παπαδόπουλου, Καμπανέλλη, Γκούφα... Λόγια με δύναμη και διαχρονικότητα που η μουσική του τα έφερε ως τα χείλη και τις καρδιές μας...@Αίγλη: Πώς να κοπάσει αυτή η δύναμη, που ορμά φορές -φορές σαν χείμαρρος, να ξαναγίνουν όλα απ' την αρχή;@apologia: Τσα!!! Αφού το ξέρεις ότι σε παρακολουθώ από πολύ κοντά και στη σουηδική γυμναστική και στην... κηπουρική!!!!@PINK: Ούτως οι άλλως στο γύρισμα του χρόνου -όπως σωστά το γράφεις- αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων. Σαν να 'χουμε παραμαλθακώσει απ' την "υπομονή" του καναπέ μου φαίνεται όμως... Τι λες;
    # pilgrim στις 15/07/2008, 02:55 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    Τί ωραία τραγούδια, Voudas.... Και αυτή η αίσθηση... Ότι κάποτε οι άνθρωποι έκαναν υπομονή επειδή λαχταρούσαν το καλύτερο, καρτερούσαν. Και τώρα οι άνθρωποι κάνουν υπομονή, μόνο που θαρρώ ότι χάθηκε η προσδοκία. Τώρα απλά αντέχουμε, ανεχόμαστε, υπομένουμε... Αλλά, πού θα πάει, από κάπου θα βγουν οι χορευτές, και η λεμονιά θα ανθίσει στη γειτονιά!!!
    # VOUDAS στις 15/07/2008, 05:10 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    @pilgrim: Πόση χαρά μου δίνει να λαμβάνουν οι ευαίσθητες κεραίες μας με ακρίβεια τα μηνύματα... Και όχι μόνο των καιρών!... Τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου, φίλε και -που είσαι;- πιστεύω να κάνεις και καμιά βουτιά στις καταγάλανες θάλασσες του πανέμορφου νησιού σου!
    # Αίγλη στις 16/07/2008, 06:59 μμ
    ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ...
    Μου έρχεται στο μυαλό συνέχεια από χτες αυτή η σκηνή της μικρής που τρώει από το κομμάτι του μικρού δίπλα της και χαρίζει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Δεν τη θυμάμαι στην ταινία. Υπάρχει όντως ή είναι made by you tube;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αναρτήθηκε στη LIFOLAND τη Δευ, 14 Ιουλ 2008 06:02 μμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή