Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Η ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ

«Κατάληψη – Όχι στο νέο σχολείο» γράφει το πανό που έχουν αναρτήσει οι καταληψίες μαθητές στην αμπαρωμένη σιδερένια καγκελόπορτα του 2ου Λυκείου.
Για την πραγματοποίηση της «κατάληψης» ψήφισαν οι μαθητές και το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό, 234 υπέρ με 36 κατά. Έτσι, από την περασμένη Δευτέρα το σχολείο έχει καταληφθεί από μαθητές, τα μαθήματα έχουν διακοπεί, στο προαύλιο παιχνίδια και χαβαλές, ενώ ορισμένοι καθηγητές μπαινοβγαίνουν αδυνατώντας να επηρεάσουν ουσιαστικά τις εξελίξεις.
Μεταξύ των κυριότερων αιτημάτων τους –όπως τουλάχιστον μου τα μετέφερε ο γιος μου– είναι το θέμα της μείωσης του αριθμού των απουσιών, η έλλειψη σε πετρέλαιο θέρμανσης και οι ελλείψεις στα βιβλία των αγγλικών, που θ’ αγοράζονται από τους μαθητές.
Έθιμο ή καλύτερα πρακτική, που χρονολογείται κοντά δυο δεκαετίες, οι καταλήψεις των σχολείων λίγο μετά το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, κάθε φορά στο όνομα των διαχρονικών αναγκών κι ελλείψεων των σχολείων, πάντα βρίσκει αιτήματα για να νομιμοποιήσει την πραγματοποίησή της. Οι μικρές μειοψηφίες που αποτελούν παραδοσιακά τους πυρήνες των κινητοποιήσεων, μετατρέπονται σε συντριπτικές πλειοψηφίες μέσα από «μαζικές συνελεύσεις» και «δημοκρατικές διαδικασίες».
Η φετινή κινητοποίηση, κρίνοντας απ’ τα αιτήματα –μέχρι και τον Καλλικράτη μας ανέφερε καθηγητής ότι είχαν ανακατέψει στις διεκδικήσεις– έχω την αίσθηση, ότι στο μόνο πλαίσιο που αντέχει να συγκριθεί με αντίστοιχες προηγούμενες, είναι αυτό της πολιτικής κοινωνικοποίησης των παιδιών. Η φτώχια των αιτημάτων σε καμιά περίπτωση δεν αντανακλά την πραγματική φτώχια της εκπαίδευσης και της ουσιαστικής ανάγκης που υπάρχει για ριζική αναδιοργάνωση και εκ βάθρων ανασχεδιασμό. Σε ποιο βαθμό όμως αυτό γίνεται αντιληπτό ως διεκδίκηση από την κοινωνία, όταν με κεφαλαία γράμματα εκπέμπεται ένα τεράστιο «ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»;
Θα ‘θελα να μάθει το παιδί μου να συμμετέχει στις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Θα ‘θελα ν’ αγωνίζεται διεκδικώντας καλύτερο μέλλον. Θα ‘θελα να είναι σε θέση ν’ αξιολογεί και να κρίνει αυτά που του προτείνονται. Θα ‘θελα να μπορεί να αιτιολογήσει, πρώτα στον εαυτό του, την όποια του επιλογή. Τι απ’ όλα αυτά μαθαίνει μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία του χαβαλέ και της πλάκας; Τίποτα. Τώρα, στα πρώτα του εφηβικά βήματα, οδηγείται ν’ αποφασίζει μέσα από διαδικασίες αγέλης. Διαπαιδαγωγείται στη μονολιθικότητα και την αυθεντία της μιας γνώμης. Εμπεδώνει τις δημοκρατικές διαδικασίες σαν αποθέωση της αυθαιρεσίας. Μιμείται συμπεριφορές που αναπαράγουν αναχρονιστικά μοντέλα επικοινωνίας και κοινωνικών σχέσεων.
Δεν τον θέλω «καθ’ εικόναν και ομοίωσιν». Ούτε όμως και εικόνα μιας κοινωνίας που αναζητά τα πρότυπά της μέσα από την τηλεόραση και τις κλειδαρότρυπες.
Υπάρχουν κανόνες, αξίες κι αρχές. Ας ακούσει, ας ψάξει, ας τις γνωρίσει κι αν δεν του αρέσουν, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, ν’ αγωνιστεί για να τις ανατρέψει και να τις αλλάξει.
Πρώτα όμως νομίζω πως θα πρέπει, να μάθει να μαθαίνει, ν’ αναζητά και να προβληματίζεται. Κι αυτό πολύ θα ‘θελα να υπάρξει ένα σχολείο που να μπορέσει κάποτε να το διδάξει και τα παιδιά να το καταλάβουν γιατί θα το θέλουν, αντί να το καταλαμβάνουν, επειδή έτσι θέλουν...

4 σχόλια:

  1. Στην Κύπρο δεν γίνεται ποτέ κατάληψη σχολείου, γιατί απλούστατα οι μαθητές είναι πεπεισμένοι ότι δεν παίζει αυτή η δυνατότητα. Μ' έχει απασχολήσει πολλές φορές πώς εδώ στην Ελλάδα φτάσαμε σ' αυτή την παρωδία. Έχω καταλήξει ότι ενα μερίδιο ευθύνης έχει και ο μεγάλος λαϊκισμός που μας διακρίνει ως λαό. Με το λαϊκισμό αυτό έχουμε φτάσει να βαφτίζουμε το "χαβαλέ" λαϊκές κινητοποιήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Meropi μου, μ' εντυπωσίασε η στωικότητα κι η μοιρολατρεία με την οποία αντιμετωπίζουν οι καθηγητές αυτή την κατάσταση. Εικόνα ενός συστήματος που αδυνατεί να επηρεάσει τις εξελίξεις. Κι η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών άβουλα πλάσματα στις διαθέσεις του κάθε αυτόκλιτου καθοδηγητή. Σίγουρα αλλιώς θα πρέπει να διεκδικείται η λύση και των προβλημάτων της παιδείας. Καλή σου εβδομάδα! (Ελπίζουμε να επιτραπεί να τερματιστεί κι αυτή η κατάληψη!!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα Ευάγγελε..

    Διάβασα κι εγώ, οι καταλήψεις έχουν φτάσει τις 150..

    Τα αιτήματα που αναφέρεις είναι τόσο πολλά. Τόσο σημαντικά. Σαν να έχουν διαθέσιμο οι μαθητές ένα τσουβάλι αιτήματα, κι όποτε θελήσουν βγάζουν πέντε-δέκα και τραβάν μια καταληψούλα..
    Θέλω να πω, εμείς -η πολιτεία- τους έχει δώσει το τσουβάλι. Δεν φταίνε τα παιδιά.

    Δεύτερον. Είδες τι γράφει η Μερόπη για την Κύπρο. Η κατάληψη εκεί, απλά 'δεν υπάρχει'. Εμείς, μετά την μεταπολίτευση το κάψαμε το εργαλείο. Κάναμε καταλήψεις των πάντων για ψίλου πήδημα πολλές φορές. Έτσι ένα τόσο 'σοβαρό' όπλο που κρατούσε απ το Πολυτεχνείο, το κάναμε αστείο. Λεν οι ειδήσεις 'κατάληψη' και κανείς ούτε που γυρίζει να κοιτάξει.

    Οι μαθητές, στο παρελθόν έχουν κάνει και σοβαρές καταλήψεις, όπου συτνάχτηκε μαζί τους ο κόσμος, οι γονείς, οι καθηγητές κλπ. Πάντως σπανίως. Τώρα είναι καταλήψεις-χαβαλές, καταλήψεις-πάρτυ, καταλήψεις-πάμε να τα σπάσουμε, καταλήψεις-βαρυέμαι να διαβάσω. Με λίγα λόγια αστείες καταλήψεις..

    Τί κάνει 'αστείο' όμως ένα σχολείο Ευάγγελε;; Ασφαλώς ούτε το πετρέλαιο θέρμανσης που λείπει, ούτε το προκάτ κτίριο, ούτε τα ακριβά βιβλία της ξένης γλώσσας, τίποτε απ' όλα αυτά. Κάποτε τα σχολεία είχαν πολύ λιγότερη υποδομή, αλλά ο μαθητής τα 'σεβόταν'.

    Αυτό πρέπει να ψάξουμε. Οι μεγάλοι. Όχι τα παιδιά. Γιατί με λαπ-τοπ και διαδραστικούς πίνακες, δεν 'σοβαρέυει' μια παιδεία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Θανάση σε χαιρετώ και σε καλωσορίζω! Συμφωνώ απόλυτα και προσυπογράφω τις επισημάνσεις σου. Από κάπου πρέπει ν' αρχίσουμε κι εμείς οι μεγάλοι. Από πού; Το εκπαιδευτικό μας σύστημα αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των αναγκών της κοινωνίας, εφόσον οι κατά καιρούς και περιόδους παρεμβάσεις των κυβερνώντων είναι αποσπασματικές, ευκαιριακές και δεν αντιμετωπίζουν το όλον, αλλά μόνο ένα μέρος ανάλογα με τα τρέχοντα προβλήματα και τις επικοινωνιακές τους ανάγκες. Χωρίς να θέλω ν' ακουστώ απαισιόδοξος, νομίζω πως έχουμε εμπλακεί ως κοινωνία σ'έναν φαύλο κύκλο -και όχι μόνο στα θέματα που αφορούν την παιδεία- ο οποίος, επειδή δεν έχουμε αναπτυγμένη μεταξύ μας και κουλτούρα συνεργασίας και συνεννόησης, τροφοδοτεί ατέρμονες συζητήσεις και αναζητήσεις, που πιο πολύ μοιάζει να στοχεύουν στη διατήρηση της συζήτησης παρά στην επίτευξη κάποιου απτού αποτελέσματος. 'Οπως και να 'χει κάπου θα πρέπει να βγάλει η σημερινή κατάσταση, αν για την παιδεία είναι οι διαδραστικοί πίνακες ή τα λαπτοπ δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω εκ των προτέρων, απαραίτητο όμως θεωρώ -και πιστεύω ότι είναι καλό και για τα ίδια τα παιδιά- το να τεθεί ένα πλαίσιο αρχών, ώστε τουλάχιστον να ξέρουμε πού πηγαίνουμε και να πιάνουν τα δανεικά τόπο. Να είσαι καλά. Με χαρά θα διαβάσω τις όποιες σκέψεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή